Gumuruh Tresna

Hujan binarung guludug, nyipta gumuruh dina kalbu

Nalika langit ceudeum sarta hujan mimiti maseuhan bumi, sakapeung aya rasa keueung anu nyaliara. Sora guludug anu ngageleger silih témpas sanés mung ukur hiliwirna haseup halimun, tapi lir ibarat sora haté anu nuju tagiwur. Diluar ditu dunya nuju gandéng, nuju tiris, sarta nuju teu ramah. Nanging, naha urang sadar? Justru dina mangsa gumuruh kieu pisan, urang sabenerna peryogi anu namina "pamandangan batin" anu haneuteun.

Urang sadaya téh mahluk anu miboga rasa. Aya mangsana urang ngarasa capé ku sagala rupa tungtutan dunya anu sakapeung mawa hawa tiis kana haté. Dina sela-sela sora hujan, urang sabenerna nuju milari dimana ayana haneutna deudeuh. Urang peryogi dirangkul ku rasa aman, sanés mung ku batur, tapi ku rasa nyaah anu murni tina diri urang sorangan.

Nu satia migandrung, tresna gumulung

Tresna téh lain ukur kalimah éndah dina sajak, tapi kakuatan anu ngajaga urang sangkan tetep ajeg. Satia migandrung hartosna urang tetep miboga rasa cinta sanajan kaayaan keur pinuh ku cocoba. Éta téh kawas indung anu ngadeudeuh anakna nalika sieun ku sora guludug; teu loba carita, mung ukur ngarangkul kalayan pinuh ku rasa nya'ah.

Nalika dunya sakuriling urang karasa kacida gandéngna ku rupa-rupa omongan jeung kaayaan, urang kedah pinter ngaraksa rasa. Ulah diantep éta gumuruh dunya asup anu matak ngaruksak taman cinta dina dada urang. Sabab saenyana, kakuatan manusa anu pangageungna téh nyaéta nalika anjeunna masih kersa méré deudeuh ka sasama, masih kersa nebar kahadéan ka papada, sanajan dirina sorangan nuju katarajang hujan silantang.

Miboga rasa nya'ahan kana diri sorangan ogé kacida pentingna. Urang sering teuing teuas ka diri sorangan, sering teuing nyalahkeun diri nalika aya léngkah anu salah. Padahal, diri urang ogé peryogi dirumat ku rasa cinta. Hayu urang diajar leuwih lembut ka batin sorangan. Antepkeun "Gumuruh Tresna" éta ngalir, ngumbah sagala kasedih, sarta ngagentosna ku katenangan anu jero.

Ulah sieun ku sora guludug nu tarik, sabab sanggeus hujan téh pasti bakal aya sésa-sésa halimun anu mawa kasegeran. Kitu ogé dina hirup; sanggeus badai dunya réngsé, anu bakal tetep nyésa sarta mawa kabagjaan téh mung hiji: nyaéta sabaraha jero urang geus nebar cinta, saberapa tulus urang geus méré deudeuh, sarta sabaraha jembar rasa nya'ahan urang ka sabiwir dunya.

Hayu urang jaga éta "Gumuruh Tresna" dina dada, sangkan dunya anu tiris ieu karasa langkung haneut pikeun urang sadaya.

---